Riedicuultjes

Lieve vrienden,    Over restaurants gesproken….. Wat is er verschrikkelijk veel veranderd in de loop der jaren hè?    Toen ik nog witte kniekousen en lakschoentjes droeg, ging ik dikwijls uit eten met mijn vader en moeder, zuster en zwager.  Altijd was er wel een nicht met haar man bij.  Wat aten we dan? Nou, vaak een pasteitje en een huzarensalade met toast en boter. Of piepkuiken. Of wild.    Daar reden we voor naar Hummelo.  Uiteraard waren de verre etentjes altijd gekoppeld aan een uitwedstrijd van de voetbalclub.  Er kwamen steeds meer favoriete restaurants bij.  Bijvoorbeeld een restaurant waar we “Kip in het pannetje” aten.  Kip met spekjes, zilveruitjes, gesneden ui, wortel en bleekselderij.  Ach, was dat smullen.    Toen kwam er een Chinees restaurant in Amsterdam, op de hoek van de Vijzelstraat en de Herengracht.  Mijn vader vond het fantastisch, het buitenlandse eten. Kip met een gladde pinda...

Lieve vrienden,    “Goede avon”, hoor ik de Chinese dame van het restaurant, waar wij af en toe een hapje eten, zeggen.    Het restaurant bevindt zich in een naburig dorp en ondanks het feit dat het even rijden is, komen we er graag.  Wij niet alleen, want het is er altijd druk.    Ook nu. En altijd komen we er bekenden tegen.  Mensen die, net als wij, zeggen: “Bij lief en leed, weet je daar wat je eet”.  Want deze mensen runnen het restaurant al sinds 1982.  Afkomstig uit Hongkong serveren zij gerechten uit de Kantonese keuken.    Zij zijn wars van veranderingen en de kaart van 1982 is nog steeds hetzelfde in 2021.  Zij zijn niet met hun tijd meegegaan. Geen moderne fratsen.  Maar wel altijd met verse producten, afkomstig uit de omgeving, klaargemaakt.    De tafels keurig gedekt met linnen en zilver.  Altijd verse bloemen op de tafels.    De vrouw des huizes was ooit zangeres bij de Cantonese...

Lieve vrienden,    “Gooi nooit oude schoenen weg, voordat je nieuwe hebt”.  Dat geldt voor van alles en zeker ook voor sloffen.  Ik draag altijd sloffen met schapenvacht aan de binnenkant en een cosy zool.  Ik had al twee keer nieuwe besteld en ontvangen. Maar ja, het was het net niet.    De oude kon ik zo lekker makkelijk instappen, als ik ‘s morgens met pijn opsta.  De nieuwe hebben echter elastiek rondom. Dus dan moet ik bukken om ze aan te trekken en dat gaat niet in de ochtend.    De laatste tijd dacht ik steeds: “Pas nou op, straks val je nog van de trap”.  Jaren geleden zag ik dat een vriendin een stukje Leukoplast op haar Spaanse sloffen geplakt had.  Ik bood aan om nieuwe voor haar te kopen.  “Nee meid, ze zitten zo heerlijk en gaan zo makkelijk aan”.    Tsja en nu begrijp ik het pas.  Zij heeft al een paar jaar geleden het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld, maar het afgelopen jaar dacht ik ste...

Lieve vrienden,    Wat zou ze nu weer in haar hoofd hebben?  Nou eigenlijk niets bijzonders. Gewoon zoals het was.  Maar na een pauze van best wel een aantal weken, moet je een nieuwe start maken.    Zo dikwijls dacht ik mij ergens weer tegenaan te moeten bemoeien, maar ik had de tijd of de inspiratie niet om het te verwoorden.  En nu heb ik opeens een kleinzoon. Echt waar!    “De dag die je wist dat zou komen was eindelijk daar”, zou de slechtste tekstschrijver van ons land zeggen.  Hoewel, alles wat slecht geschreven is, blijft hangen. Zo is het ook met reclames.  De meest irritante, goedkoop gemaakte commercials, blijven hangen.    Maar dat kleine manneke hè. Het is toch wat.  Zo broos en vers en toch al zo stoer.  Alsof hij weet in wat voor wereld hij terechtgekomen is.  Een wereld met executeurs van de duivel, messentrekkers, kopschoppers en doodrijders.    En daar is onze Mikki,  Superma...

Lieve vrienden,    Vrijdag had ik een diner met vrienden.  De broer van mijn vriendin, met die toffe achternaam, was mijn tafelheer.  Hij deed mij een nieuwe naam voor een dagelijks blog aan de hand.    “Riedicuultjes”. Deze kan ik toch niet zomaar aan mijn neus voorbij laten gaan?    Dus www.Lariekoekjes.com wordt www.Riedicuultjes.com   Vroeger, in de tijd van de penvrienden begon ik een brief altijd met:   Lieve, hoe gaat het met jou?  Met mij gaat het goed.  Momenteel bevind ik mij in….   Ach ja, dat waren nog eens tijden. Toen gaf je een vriend nog keurig een hand met een hoofdknikje. Dat is er tegenwoordig niet meer bij. Wat een land, wat een wereld, wat een tijd….   Nou, het ijs is gebroken, zak maar zeggen.  Ik mis jullie reacties. Ik mis het schrijven.    Na een drukke periode met ziekigheid in de naaste vriendenkring en grootmoeder worden van een wolk van een kleinzoon, zie ik het weer een bee...